نسبت ذخیره نقدی یا سپرده قانونی چیست؟

 

نسبت ذخیره قانونی چیست؟

نسبت ذخیره نقدی یا سپرده قانونی (Reserve Ratio) میزانی از وجوه نقد است که یک بانک باید در خزانه خود و یا به صورت سپرده نزد بانک مرکزی داشته باشد. میزان نسبت ذخیره بر مبنای کل سپرده‌های افتتاح شده افراد، نزد هر بانک محاسبه می‌شود.

دولت‌ها اغلب از ذخایر قانونی به عنوان ابزاری برای کنترل عرضه کل در اقتصاد استفاده می‌کنند. عرضه پول مبنا در اکثر کشورها از جمع کل وجوه نقد و سپرده‌های دیداری تمام بانک‌ها تشکیل می‌شود.

نسبت ذخیره یک اثر فزآینده بر روی وجوه نقد ایجاد می‌کند. وقتی یک فرد 1000 دلار در یک بانک سرمایه‌گذاری می‌کند، بانک نیازی ندارد که تمام آن 1000 دلار را در گاوصندوق خود نگه دارد تا درصورت مراجعه سپرده‌گذار برای برداشت سپرده‌اش، درخواست وی را اجابت کند. در عوض بانک فقط برای در دسترس داشتن نسبت مشخصی از آن پول از سوی بانک مرکزی الزام دارد.

درصدی از وجه نقد که بانک ملزم به نگه داشتن و وام ندادن آن است، معادل همان نسبت ذخیره است.

در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، بخش عمده‌ای از ذخایر وجه نقد در بانک‌های مرکزی نگه داشته می‌شود و بخشی دیگر هم در خزانه بانک‌ها نگه داشته می‌شود. وجه نقد بر اساس نیاز روزانه هر بانک بین این دو بخش جابه‌جا می‌شود.

درحال حاضر در ایالات متحده بانک‌هایی با کمتر از 14/5 میلیون دلار سپرده نسبت ذخیره قانونی صفر درصدی دارند. برای بانک‌هایی با حجم کل سپرده بین 14/5 تا 103/6 میلیون دلار، ذخیره قانونی برابر با 3 درصد و برای بالاتر از 103/6 میلیون دلار، برابر با 10 درصد است.

درباره نویسنده

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اسکرول به بالا